Taki quasiprawdziwy arcadeowy automat. Podobne rzeczy ludzie z powodzeniem robią.
Przez pewien czas zastanawiałem się nad kupnem prawdziwego automatu (używanego). Na allegro jest nawet odpowiednia kategoria! W tej chwili można wyszarpać (ponoć w pełni sprawnego) Tekkena 2 za 800zł, a Metal Sluga za 500zł. Gdyby poszukać, popytać, popolować – myślę, że dałoby się takie automaty zdobyć jeszcze taniej.

Obecnie jednak skłaniam się ku budowie własnej maszyny. Przyczyny są dosyć prozaiczne:
1. Higiena. Taki posalonowy automat wypadałoby porządnie zdezynfekować. Ja chciałbym to w końcu mieć w domu i macać bez rękawic ochronnych ;-)
2. Wyjechanie wszystkiego co się da. Rozpoczynając na skopanej budzie i wypalonym monitorze, a kończąc na wytrzaskanych gałkach i przyciskach. Chociaż to ma swój urok…
3. Kłopoty z wymianą gier. Jedna gra, jakkolwiek wielkim sentymentem darzona, może się w końcu znudzić.

Mój automat będzie mniej więcej taki:
1. Dechy – tu nie ma co wydziwiać, trzeba poczytać z czego to zrobić, obstawiam sklejkę i jakiś wewnętrzny szkielet.
2. Wrzutnik – MUSI BYĆ. Nie mam pojęcia jak to zaimplementować na poziomie softu, ale zanim się do tego zabiorę – będę wiedział.
3. Gałki i knefle. Znalazłem już sklepy z takim sprzętem, da się kupić – co prawda trochę piwa trzeba będzie odżałować, ale jest to realne.
4. Monitor. Tutaj mam dylemat. Kineskopowe kolosy są teraz absolutnie doskonałe. Kłopoty robią się z dostępnością – zanim rozpocznę budowę, może być naprawdę ciężko dostać taki nowy monitor. Prawdopodobnie więc będzie tam siedział jakiś naprawdę dobry LCD, na pewno nie na TN… Jest też opcja z telewizorem.
5. CPU. Tutaj już nie ma się co zastanawiać. PC-ty są teraz za darmo, złoży się jakiegoś potwora i wszystko pójdzie na emulatorach. Zostawię jednak miejsce na jakąś Amigę z demobilu…

Jeżeli ktoś chce poczytać co i jak, pooglądać wykonane automaty i dowiedzieć się czegoś więcej, to można zacząć z tej strony – stamtąd szybko popłyniecie dalej ;-)

Dwa osobowe – jeden do Gdyni, drugi z Gdyni do Władysławowa, jadą 1 godzinę i 32 minuty. Koszt: 12 złotych.
Bezpośredni pociąg TLK (czyli dawny pospieszny) jedzie 2 godziny i 3 minuty. Koszt: 19,50 złotego.

Oba jadą identyczną, szalenie długą (63 km) trasą.
Ja tego nigdy nie zrozumiem.

Inne kręgi, którym zdarza mi się przysłuchiwać, to fotoamatorzy. Topowa cyfrowa lustrzanka, do tego najtańszy kit, przestawienie na „program zielony auto“ i wielka tragedia – ryska! Od razu porady i żale. Musisz kupić filtr UV do ochrony obiektywu, gruszki do czyszczenia, specjalne pędzelki i szmatki. Folie na LCD, futerały do futerałów.

Folie na piloty przemilczę ;-)

Nie jest to podejście, które praktykuję. Nie popadam też w druga skrajność. Staram się szanować sprzęt. Od czasu do czasu przeczyszczę obiektywy. Czystą szmatką ;-). Noszę je zazwyczaj w plecaku, ale z dekielkami. Nie przybijam sprzętem gwoździ. Jeżeli jednak mam okazję zrobić ciekawe zdjęcie w trudnych warunkach (woda, piasek) i jest to kwestia czasu – trudno – sprzęt jest w stanie wylądować w kieszeni bez dekli.
O samochód dbam. Wymieniam materiały eksploatacyjne, robię blacharkę, nawet od czasu do czasu PaBreMobil umyję. Ale nie mam oporów przed odpalaniem go w środku zimy na gazie. Jeżdżę wolno po dziurach i staram się je omijać. Obrotomierz jednak jest wyskalowany do 7.5 tysiąca obrotów, a „użyteczne“ obroty kończą się na 6.5k. Skoro tak jest – to jest tak po to, aby tego używać.

Sprzęt jest po to, żeby go używać i czerpać z tego maksimum satysfakcji.

Takie podejście jest naturalne i zdrowe. Jest tylko jeden warunek. Należy używać sprzętu, na który Cię stać.
Jeżeli szlag trafi któryś z moich obiektywów – nie będę zachwycony. Ale będę w stanie przejść nad tym do porządku dziennego i po pewnym czasie zdobyć zamiennik. Jest to jeden z powodów, dla których jedyną lustrzanką jaką posiadam w tej chwili, jest analogowy Chinon.
Mój samochód jest wart moje 3 aktualne pensje. Fakt – jak mi go ostatnio obili, to mnie krew zalała – ale przeszedłem nad tym do porządku dziennego. Więcej nerwów kosztowała mnie walka z ubezpieczalnią. Za to jazda 90km/h, na dwójce, sprawia mi taką frajdę, że trudno to opisać.

Jest także kilka kwestii, w których jestem dziwakiem.
Palcowanie monitorów – w momencie, kiedy ktoś pcha palce w mój monitor, włącza mi się tryb „agresor“.
Książki – z wyjątkiem specyficznych przypadków, po przeczytaniu wyglądają jak przed przeczytaniem.
Nie potrafię też patrzeć na ludzi używających metalowych akcesoriów do teflonowych patelni.

Poza tym jestem normalny.

Żyjemy w ciekawych czasach. Postęp techniczny dokonuje się na naszych oczach.
Podobno.

Weźmy takie bajki. Starsze produkcje Disney’a są niepobite. W ostatnich latach doszły do tego dobre animacje komputerowe. Osobnym nurtem jest anime. Niestety, aktualne bajki są po prostu tragiczne. Totalnie uproszczone, prymitywne. To nie postęp, to uwstecznienie.

Gry komputerowe. Można wyróżnić kilka „faz“, ale mniej więcej od czasów Quake (a w zasadzie Doom’a) gramy ciągle w to samo, tylko ładniej opakowane. Postęp niby jest, ale nic z niego nie wynika.

Ponoć o gustach się nie dyskutuje, ale pogadajmy o muzyce. Tak ładnie żarło, gdzieś do lat osiemdziesiątych i zdechło. Nie pojawiło się nic nowego, niektóre gatunki trochę zmutowały i to wszystko. W modzie jest remiksowanie starych utworów. Łał… prawdziwy dwudziesty pierwszy wiek.

Samochody. Tu także nic się nie zmienia. Cztery koła, kierownica i silnik spalinowy. To akurat dobrze, bo dziwne wynalazki na baterie trudno nazwać samochodami. Pojawiają się systemy wspomagania parkowania, utrzymywania właściwego pasa ruchu itp. Bajery. A gdzie latające pojazdy z Jetsonów?

Samoloty. Śmigła lub silnik odrzutowy. Już nawet nie latamy pasażersko z prędkościami naddźwiękowymi. Cóż za postęp…

Kolej. Od czasów Winnetou nic się praktycznie nie zmieniło. Nadal jeździmy po dwu szynach. W Polsce nawet udało nam się zmniejszyć prędkość pociągów na przestrzeni stu lat… Gdzieś tam w świecie jeżdżą szybciej, niektórzy nieśmiało po jednym torze na poduszce magnetycznej. To chyba nie tak miało wyglądać.

Jednym słowem transport zatrzymał się w rozwoju we wczesnych latach dwudziestego wieku. Kiedy w końcu doczekamy się „Scotty, teleportacja“.

Szkolnictwo. Nadal nie można sobie wszczepić potrzebnej wiedzy. Możesz się uczyć tak jak Twoi przodkowie. Na naszych uczelniach w dodatku dokładnie tego samego, czego uczyli w czasach Twoich dziadków.

Przyjrzyjmy się bliżej tej „megadynamicznej dziedzinie“, czyli branży IT.
Złożenie jakiegoś sensownego tekstu wymaga klnięcia i męczarni z LaTeX-em. Owszem, są jakieś komercyjne „profesjonalne“ aplikacje do składu tekstu, ale to nadal nie jest „to“.

Uniksowa konsola. Najgorsze w niej jest to, że jest tak cholernie rewelacyjna. Tyle tylko, że już dawno powinniśmy wymyślić coś lepszego.

Języki programowania. Dłubiemy w C. Dodaliśmy mnóstwo znaków po, czasem całkiem nazwa została zmieniona, ale nadal to w większości jakaś ewolucja C. Ewentualnie C++, jeżeli uznamy go za nową jakość. Litości…

Systemy operacyjne. Ciągle te same, ciągle tak samo wyglądające i działające. Czym się różni taki Windows 7 od Windowsa 3.1? Niczym istotnym. A od czasów Windowsa 95 nie zmienia się już praktycznie nic. A takie Uniksy? Jakie były, takie są.

Klawiatura i mysz. Przecież to jest już śmieszne. Ekrany dotykowe to nie rewolucja. Tutaj chodzi przynajmniej o działające sterowanie głosowe, a optymalnie – za pomocą myśli.

Medycyna. „Odkrywamy“ nowe choroby, ale lekarstw na nie jakoś nie. Nie potrafimy sobie poradzić z nowotworami. Albo nie chcemy.

Mocno zahamowaliśmy. Bardzo mocno. Zakorkowana ta autobana.

Nie rozumiem.

Nigdy nie miałem problemu, ze znajdywaniem auta, na parkingach pod marketami.

Parkowałem tam, gdzie było miejsce, lub gdzie było mi wygodnie, wysiadałem, olewałem oznaczenia sektorów i wchodziłem do sklepu. Jednak zawsze bez problemu wracałem. Owszem, zdarzały się chwile zadumy, ale wtedy orientowałem się na podstawie budynków (np. przy głównym wejściu, stacji itp) lub innych „oznaczeń“ typu zbiorowisko wózków na zakupy.

Aż pewnego pięknego listopadowego dnia pojechałem do Silesia City Center. Na samą myśl o wycieczce tam dostaję mdłości – ale są takie momenty, że odkłada się sentymenty, bierze się trzy zakręty i w te pędy człowiek się tam udaje.

Problem w tym, że była mgła.

Z tych porządnych. Naprawdę porządnych – mleko. Prosto od krowy. Wjechałem na parking, znalazłem miejsce, wysiadłem.

„Jestem w d****“ pomyślałem. Dookoła biało. Ale do samochodu jakoś wrócić będzie trzeba. Rozejrzałem się za punktem zaczepienia i na latarni dostrzegłem oznaczenie sektora.
B1. Słabo widoczne, ale na pewno B1.

B1 na 100%.

Poszedłem do sklepu, pozałatwiałem co trzeba (nawet pamiętam co wtedy kupowałem – naklejki na CD do dyplomu). Wychodzę.

„Mmmm“ rzekłem. „Mlecznie“. Zagłębiłem się w parking. Po 20 metrach totalnie straciłem orientację. Gdybym się obrócił – nie byłbym w stanie powiedzieć skąd przyszedłem. Szukam oznaczeń „sektorów“.
„O, jest C1, dobrze idę… ooo B1. Super. Szybko poszło.“

Tylko, że samochodu nie ma.

Obszedłem sektor z każdej strony i… nie ma.
Lekki stresik. Upewniam się, że jestem w B1. Przypominam sobie gdzie zaparkowałem. B1. Tak, na pewno B1. Upewniam sam siebie. B1 i koniec. Kolejna rundka po parkingu.
„No nie ma. Przepadło. Ukradli. Nosz panna nienajcięższych obyczajów mać. No jak tak można! Nie bawię się z wami, oddawać grabki i spadać z mojej piaskownicy. Razdwatrzyczterysiedemdziesięć.“
Jeszcze raz. Spróbujmy innej metody. Standardowa orientacja w przestrzeni. Zawsze działała!
Na lewo: biało. Na prawo: biało. W przód: biało. W tył: biało. W górę: biało. W dół: o, szaro.

W takim razie spróbujmy odtworzyć przyjazd na parking. Przyjechałem od strony stacji, czyli gdzieś z całkiem drugiej strony. Idziemy. „Sprawna“ i „szybka“ nawigacja we mgle i już jestem przy stacji.
„Teraz jechałem tą drogą, minąłem dwa zjazdy, na trzecim wyjechał mi jakiś Golf“, zadziwiające, że człowiek potrafi sobie przypomnieć takie szczegóły, „potem skręciłem na parking.“ Cały czas oczywiście zasuwam pieszo po drodze, we mgle, starając się nie zostać mokrą plamą na środku owej drogi… „Mijam jedno wewnętrzne skrzyżowanie, dojeżdżam do drugiego, odbijam w lewo, zaraz potem w prawo. Kawałek dalej, po lewej stronie parkuję.“ Czyli gdzieś tutaj. Pokręciłem się w okolicy z 30 sekund i…
JEST! Ufff. Napięcie opada. Radość nieopisana.

Rozglądam się – o, jest słup. Podchodzę bliżej, wytężam wzrok. B1.

No do cholery co jest? Ukryta kamera?

Nie dało mi to spokoju. Stwierdziłem, że dowiem się, co jest grane. Upewniwszy się, że stoję koło słupa z etykietą B1, postanowiłem pozwiedzać parking. Dla pewności nie zamierzałem iść inną drogą niż linia prosta (co, jak się okazuje, we mgle wcale nie należy do dokonań banalnych) i liczyłem skrzyżowania.
Idę w jedną stronę. docieram do C1, potem kończy się parking. Czyli nic nadzwyczajnego.
Wracam. C1, B1 (sprawdzam czy auto nadal tam jest – jest), A1… narazie w normie. Idę dalej. A1. Hmm… duże to A1, a parking jakiś mały, zaraz powinien być koniec. No bo co, -A1 będzie? Ale idę dalej. I znajduję B1.

WTF?

Wielkie WIELKIE WTF! Jeszcze dalej – C1. Co do… Świat się zawinął? Wracam. C1, B1, A1, A1, B1, C1. Jakiś chory sen architekta.

Wiecie czym się różniły?
Tłem. „Lewa“ część parkingu ma bladoróżowe tło pod tabliczkami A1, B1, C1. „Prawa“ część, pod jakże oryginalnymi tabliczkami A1, B1, C1 ma bladoniebieskie tło. Tabliczki znajdują się na słupach, dosyć wysoko nad ziemią. We mgle kolory nie istnieją. Cały parking zamyka się w osiemnastu sektorach; oznaczonych literami A, B, C (no, możliwe że tam jest jeszcze płatne D, albo coś w tym stylu – muszę kiedyś sprawdzić), oraz cyframi 1, 2, 3. Wszystkie oznaczenia występują podwójnie.

Do teraz nie potrafię pojąć, jak ograniczonym, złośliwym lub po prostu szalonym trzeba być, żeby mając do dyspozycji cały alfabet i nieskończoną ilość liczb, powtarzać te same oznaczenia.

Pogooglałem i podobno średnia długość wyrazu w języku polskim wynosi 6. Wydawało mi się to strasznie mało, chociaż myślę, że to spójniki tak zaniżają średnią. Chciałem napisać sobie plugin do Bloku, ale póki co siły mnie opuściły. Tak więc – uznajemy, że średnia długość wyrazu to sześć.

Wróćmy do naszego obrazu wartego 1000 słów. Dla równości przyjmijmy, że jest on warty 1024 słowa (wiem wiem, ten kawał jest stary jak świat).

W takim razie:

Załóżmy, że używamy rozszerzonego ASCII (8 bitowego), wtedy:
(albo po prostu 6144 bajty)

No to teraz pora przełożyć to na obrazek. Natchniony kampanią „matematyka to proste i możesz na nią liczyć“, czyli „idź na studia będziesz bezrobotnym“, policzymy sobie, krok po kroku, jak duży obrazek monochromatyczny, o proporcji krawędzi 4:3, możemy z tych 49152 bitów stworzyć.

Azaliż spełnione jest:

Sprawdźmy:

To daje nam taki obrazek:

Niezbyt to duże. No i to bogactwo kolorów…
Warto zauważyć, że to najwięcej ile można wyciągnąć – mamy tylko jednobitowy kolor. Gdybyśmy chcieli marne 16 kolorów, to licząc 4 bity na piksel, mamy obrazek 128 x 96 – jak ekran komórki sto lat temu. Takie coś:

Fakt – można kombinować z kompresją… chociaż entropia takiego obrazka zapewne zbyt mała nie będzie.

1000 słów natomiast – to naprawdę sporo. Ten artykuł ma ich 246, poprzedni – o archaizmach software’owych składa się z 730 słów. To znaczy, że razem oba artykuły mają poniżej 1000 słów!

Hej!
A może autor miał na myśli taki obrazek marki obrazek? Ze starych dobrych czasów – kredkami na papierze, czy jakimiś tam farbkami na płótnie?

Trutka może być niebezpieczna. Wow.

Trutka na gryzonie stwarza niebezpieczeństwo otrucia gryzoni.
WOW.

Kilka dni temu, w komentarzu do tego artykułu pojawił się ciekawy link… do „Amandy“.
Poznajcie Amandę i jej wpływ na Bloka:
http://amanda.macbre.net/s/blok.pabre.pl

Słitaśne.

„Wygraj z Cthulhu “

Żeeeeejak?
Drugi rzut oka:
„Wygraj z cellulitem“.

Aha… ktoś może mi zinterpretować fakt, dlaczego przeczytałem to tak jak przeczytałem? ;-)

Wg Wikipedii :
„największą aktywność Cthulhu wykazuje pomiędzy 28 lutego a 2 kwietnia“.
To by się zgadzało.